آمادگی

سوال

2006-10-16T08:44:00.000+03:30

خدا هست

من هستم

او هست

تا خدا و من و او یگانه نشویم بودنمان فریبی بیش نیست.

زمان

2006-09-05T17:26:00.000+03:30

هیچ چیز برای من وسوسه انگیز تر از زمان نیست. همین "زمان" ی که در بود و نبودش می اندیشیدم و به این و آن نسبت می دادمش، اکنون با لبخندی بر گوشه لب، ایستاده است و مرا فرا می خواند، که: "به دنبالم بیا، به من اعتماد کن و به من بسپار، زندگیت را، عشقت را، هدفت را و حتی زمانت را".
من درمانده از همه جا، خسته از راه و نفس زنان از رنج روزگار، آشفته و در جستجوی پاسخ، نگاهی به او می افکنم و نمی دانم که دل به زمان بسپارم یا دل سپردن را به زمانی دیگر نسپارم.
رقابت با زمان، مخالفت با زمان و همراه نشدن با او، نفس گیر ترین جنگ هاست. هر نفسی را یارای پنجه انداختن در پنجه ی سر سخت " گذر" نیست. گذشتن از همه چیز و همه کس. از حق، از عشق، از لذت و از خدا. گذشتن و فراموش کردن و به دنبال قدم های بی مکان زمان راهی شدن، آسان ترین است. هول انگیزترین اما، برداشتن سنگی بزرگ است و انداختن در مرداب آرامشی که زمان در وجودمان ساخته است. او به خیال خام خویش، تا ابد سنگی و موجی و نسیمی بر آن چشمه ی مرگ نخواهد دید. من اما، خواهم شکست این سکوت را. درای کاروان زمان را به صدا در خواهم آورد که من آمده ام تا زندگی کنم. تو ساز بودن را به زخمه ی دل بنواز و مرا زنده ساز.

چهار روز برای یک عمر

2006-08-27T11:12:00.000+03:30

چهار روز زندگی کافیست برای یک عمر مرگ. چهار روز لذت بس است برای جبران سالها درد. تنها، چهار روز بودم و چهار روز تنها نبودم. پس از این دیگر نخواهم بود. پس از این به خلسه ی همیشگی جهل و تکرار فرو خواهم رفت. دیگر نخواهم فهمید شبِ پر ستاره چه زیباست! دیگر نخواهم دانست سبزی ِ جنگل و آبی ِ رود چگونه به هم می پیوندند و روح را از لذت آکنده می سازند.
نمی شود. دیگر تکرار نخواهد شد چنین روزهایی و شب هایی چنین بی دغدغه. تا آخر عمر، بی فایده خواهیم دوید و خواهیم راند و آخر هم به منزلی نخواهیم رسید تا بار گران رنج و پریشانی را بر زمین نهیم.

- فقط، با زندگی می توان مرگ را تجربه نکرد.
- فقط، با لذت بودن می توان بر ترس ِ نبودن غالب شد.
- فقط، "با دیگری بودن" تنهاییِ و بی پناهی را چاره ساز است.
- فقط، با شاد بودن و شاد کردن می توان لحظه را زیست و آنرا ماندگار کرد

یه چیزایی

2006-08-09T10:28:00.000+03:30

- چشمای آبی، موهای طلایی مجعد. پوست شفاف و البته کمی لک دار. بینی کشیده و کوچک. ابرو هایی که هر چه بازتر می شه بالا تر می ره. لب هایی صورتی رنگ و متناسب. لبخندی ملیح که با نمایان شدن دندانها زیبا تر هم میشه. صدایی آرام و قابل پیش بینی. قد متوسط بلند. اندامی درشت و استوار. سینه ای فراخ، دستهایی قوی و بزرگ، و پاهایی کشیده. زیاد حرف نمی زنه. بیشتر به حرفهای دیگران دقت میکنه تا شاید یک کلمه آشنا پیدا کنه. در جواب نگاه متبسم، لبخندی از گوشه لب را کافی می دونه. استقلالش رودوست داره. سعی میکنه بیشتر پاسخگو باشه تا اینکه آغازگر سخن. متفکر به نظر می رسه. تحمل دردسر و خستگی رو نداره ولی خیلی زود خودشو پیدا می کنه و عادی جلوه میده. اون هم یکیه مثل همشون.

- خیلی راحتم. خیلی خوشحالم. تا به حال اینقدر راحت نبودم. اینقدر ساده. اینقدر بی دغدغه. سخت نیست. فقط باید یه چیزای کوچیکی رو فراموش کنی. یه چیزایی مثل آدمایی که باهاشون راحت نیستی، کارهایی که آرامشو ازت می گیرن و... .
اینطور خیلی میشه راحت بود. من دارم شادی رو حس می کنم. بد.ن اینکه کسی اونو بهم تقدیم کرده باشه. همه چیز رو از خودم دارم و مسلما هیچ کسی هم نمی تونه اونو از من بگیره. من شادم.

می دانم

2006-07-25T11:33:00.000+03:30

همیشه هدفی باید باشد و راهی برای رسیدن به آن. این بار، نمی دانم اما هدف چیست، ولی خوب می شناسم راه را.
شاید به ظاهر بتوان گفت، رسیدن به اوج زیبایی و استواری دماوند، هدفی است که برای این سفر برگزیده شده است، ولی آیا این نهایتِ پرواز ِذهن کسی است که روزها خستگی و ساعت ها بی خوابی و ثانیه ها دلهره را به جان می خرد و قدم در راهی می نهد که پایانش قله ی وصف ناپذیر دماوند است؟
من هیچگاه نیندیشیده ام به چیستی ِهدفم از پیمودن ِکوهها و فتح قله ها.
شاید هدف در راه باشد. شاید هدف دردی باشد که با لذت آمیخته می شود و مرا نوید رشد می دهد. شاید هدف شکفتنی باشد که از دیدن ِلبخند یک دوست تازه آشنا حاصل می شود.
آری، هدف دیدن است. دیدن ِزیبایی، برای زیبا شدن.
دیدن ِزشتی، تا بیشتر از آن متنفر شوم.
دیدن ِدوست، تا بدانم که می توانم دوست بدارم.
و دیدن ِدیدنیها و نا دیدنیهایی که یافت نمی شوند در این شهر ِدود و تکرار.
لذتی که از چشیدن طعم شادی نصیبم می شود پاسخگوی تمام سوالاتی است که هدف را نشانه گرفته اند و چیستی و هستی و… ِ آن را.

مرگ امید

2006-06-27T13:10:00.000+03:30

آرام و ساده راه می رفت. مثل هر روز. رو به خورشید. چشمانش از نور می سوخت. راه می رفت.
ناگهان احساس کرد کسی یا چیزی از پشت سر به دنبال اوست. کسی یا چیزی که وجود دارد، هست. مثل او ولی نه در کنارش، پشت سر.
احساس کرد تمام وجودش از ناآشنای پشت سر، آگاه شده و به تکاپو افتاده است. هر چه بود، نو بود، غریب بود.
خواست به آن بیندیشد. به جایی نرسید.
احساس شادمانی کرد. کمی جلوتر، دلیل شادمانی خود را باز نیافت.
غمگین شد. کمی جلوتر، ندانست از چه رو.
ترسید. امیدوار شد... .
به بهانه ی احساس آن وجودِ نامعلوم، غم ها و شادی ها، ترس ها و امیدها می آمدند، امّا نمی ماندند.
او همچنان راه می رفت.
برای لحظه ای سوزش و گرمای خورشید را بر پلک هایش احساس نکرد. چشم ها را کاملا باز کرد. تنها یک چیز دید: سیاهی ِ سایه ای او را به خود واداشته بود. تمام راه را با هزاران امید، امید شناسایی راز ِ وجودِ غریب، طی کرده بود و اکنون... .
اکنون، خورشید را در پشت سر داشت.
اکنون، تنها، سایه ای را می دید که از آن ِ خودش بود. خودی که نمی توانست از آن رها شود.
او مانده بود و مرگِ امید ها و آواز ناامیدی.

2006-06-17T10:43:00.000+03:30

خیلی حرفها رو باید زد که نمیشه نوشت. حرفهای که مثل یه جرقه توی ذهن میان و فرصت نوشتن نیست. اصلا توان و حس حال نوشتن نیست. نای نوشتن نیست. با دیدن و فکر کردن بهشون، هیچ رمقی توی آدم برای زنده موندن هم نمی مونه، چه برسه به نوشتن.
وقتی می بینی که برای دوستی ها پشیزی ارزش قائل نیستند، وقتی می بینی با اختلاف چند ثانیه، دوست به دشمن تبدیل میشه و خنجر... . نمی خوام ادبی و سمبلیک بنویسم، همش واقعیته.
باورت نمیشه! نمی تونی هضم کنی. نمی تونی بفهمی که آدما چطور می تونن اون طوری که تو فکر می کنی نباشن. نمی تونی بفهمی که چرا این همه وقت خوش بین بودی؟ چرا همش منطق؟ چرا همش سازگاری؟ چرا همش گفتگو؟ چرا همش دوستی؟ چرا رابطه؟ نتیجه؟
توی این دنیا آدمایی هستند که بیشترین رابطه رو با تو دارن ولی باید دوری کنی از اونا.
باید بفهمی که اونا تو رو از خودت منزجر خواهند کرد. اونها برای تو هیچ استثنائی قائل نیستند. همه رو به یه چشم نگاه می کنن: حماقت. همیشه یه نیشخند و " عجب آدم ِ احمقی" !.
خودتو به دستشون نسپار. از کنارشون دور شو. اونقدر که بوی تعفن ناراحتت نکنه. انگا کن که نیستن. گرچه به زودی بر می گردن ولی تو دیگه فهمیده ای. اونا رو می شناسی. دستِ رفاقت نمیدی به آدمایی که … که بیشتر از این ارزش نوشتن ندارن.
می بینی؟ خودتو می بینی؟ یه نگاه به دور و برت بنداز. می بینی اونایی رو که فقط داری وقت حرومشون می کنی. لبخند و زندگی حرومشون می کنی. بدون لذت، بدون واکنش، بدون اثر.
نذار ارزش دوستی رو توی ذهنت ذره ای کم کنن.
دوستی هست… ، ولی نه با اونا. اول با خودت ، بعد با اهلش.

اکنون

2006-06-12T22:06:00.000+03:30

سلام
همیشه امتحان

بدون انتظار پایان

سفر

2006-06-11T10:40:00.000+03:30

رفتیم و برگشتیم. بین این رفتن و برگشتن هنوز هم پر است از بودن هایی که طرد کردنی نیستند. رها نمی کنند وجودی را که یکبار، تنها یکبار وجودشان را لمس کرده باشد. در این سفر، بالاتر رفتم، دو هزار متر، شاید بیشتر. ولی نمی دانم که ذهنم، روحم و وجودم کوچکترین قدمی به جلو برداشته است یا نه. روحی که تا ابد درگیر رهایی از پیام آور ِ رهایی خود خواهد بود، اگر نداند. روحی که در هر قدم خود را فراموش می کند و تنها به توهم ِ جهان بیرون دلخوش است، اگر نفهمد. روحی که فریب می دهد خود را و توان آن ندارد که دوگانه نباشد. این نهایتِ پستی است. می بیند، می شنود، حس می کند، اما نمی اندیشد به آنچه که باید. دیدنی ها و شنیدنی ها می آیند و می روند بی آنکه او بداند چرا می آیند و چگونه باید. تنها آن لحظه به خود می آید که غرق در لذت است. لذتی که پاک است، اما برای روحی که پاک است و می خواهد پاک بماند. نه آن لذتی که فراموشی را یاریگر است. فراموشی ِ غیر نه، که فراموشی خود. برای چه؟ تا به آنجا نرسد که از رنج ِ تزویر و دردِ جهالت، هرآنچه دارد و پنهان نموده، عیان شود. رازی فاش شود که هیچ چیز نیست.

هنوز

2006-06-06T22:09:00.000+03:30

هنوز هم معتادم. هنوز وجودشو حس می کنم که کم کم داره خودشو نشون میده. من نمی تونم بدون اون. قبلا می گفتم که باید، ولی الان دارم می بینم که فقط اینطوری می تونم وجود داشته باشم. هیچ چیزی نمی دونم. عمیقه یا سطحی، واقعیه یا تخیلی، حقیقیه یا دروغ، کدوم؟ نمی دونم. اصلا نمی تونم بهشون فکر کنم… . ولی واقعیه، قسم می خورم. حتی اگه هیچ کی ندونه- که نمی دونه- من می دونم که واقعیه. لحظه، یعنی وجود، یعنی واقعیت، یعنی همه چیز. من همه چیز رو توی لحظه حس کردم و فهمیدم که هست. همونه که باید باشه. مثل همیشه. باز هم به سراغم اومده. آسانتر یا دشوارتر؟ رنج کمتر یا بیشتر؟ پرورش ؟ … نه ، همه چیز توی راهِ قلب و ذهن گیر کرده. فقط تک ندایی از دل ، تموم وجودمو تسخیر خواهد کرد. کافیه یه رویداد، یه احساس، یه جرقه بیاد و همه جا رو روشن کنه. من دیگه من نخواهم بود. بلکه همراه با تموم وجودِ دنیا، بودن رو حس خواهم کرد. مثل ِ همون لحظه. منتظرم، با تمام وجود. شاید همینه. شاید انتظار همون رویداده… . من نباید رویداد رو بسازم؟ من می ترسم، هنوز هم.می تونم؟ می تونم" رابطه" رو زندگی کنم؟ همه چیز خیلی ساده است. شاید هم پیچیده. من توی فهم پیچیدگی ِ ساده ترین حس کم آوردم. فقط حس می کنم. دریافت. منتظر می مونم. می دونم که من و " رویداد" از فاصله خواهیم گذشت… . باز هم بغض، رفیق همیشگی تنهایی. من می مونم و آسمون ابری دل و دشت تشنه ی گونه… .

تجمع

2006-05-27T09:26:00.000+03:30

چه خبره؟
چرا؟
اطلاعیه ی چی؟ نخوندمش، بده بینم.....واقعا اخراجشون کردن!؟ به چه حقی !؟ باید اعتراض کرد. بریم.
لباس شخصی هم هست؟
خدا به دادمون برسه.
مثه ایکه بچه ها میخوان درو بشکنن بریزن بیرون. مگه تو و بیرون فرقی میکنه؟ خوب حرفتونو بزنین دیگه!
این هم شد شعار. اینا اصلا می دونن چی میخوان؟!
ایجا کوی دانشگاهه یا فلسطین که سنگ میزنن!؟
چرا پلیس سنگ میزنه؟! به دانشجو؟ نکنه فکر کردن ما هم مثه خودشون کلاه و محافظ داریم!
البته بیشتر زیر سر شخصی هاست. ولی پلیس هم اونقدر شخصیت و پختگی نداره ، البته اگه خودش مایل به تشدید بحران نباشه!!!
این همه بنزین؟ اونجا رو نگاه کن. روی سر ضد شورش، آتیش ریختن. دانشجو یعنی فکر باز و خلاق.
گردنش شکسته؟ بهشون گفتین آمبولانس بیاد؟ چه خونی از سرش میریزه!!! چرا باید اینطور بشه؟
اونایی که اون جلو سنگ میزنن بچه های خودمونن؟
چرا هیچ حرفی از سرکوبِ تبریز و اخراج اساتید و دانشجوها و حرفای نگفته ی دیگه نیست؟
سردار چرا فرماندَت بچه ها رو تحریک می کنه؟ جریان چیه؟
اصلا نمی فهمم. البته همه کس نمیتونه همه چیزو بفهمه. شاید واقعا داره اتفاقی می افته!
تا صبح؟ که چی بشه؟ حتما اونایی که باید، خبردار میشن.
چرا هیچ کس حرفی نمی زنه؟ چرا هیچ پیامی در کار نیست؟ واضح و روشن، صریح. همش فحاشی.

نمی دونم راهش چیه. هنوز به نتیجه نرسیدم. نمی گم دغده ی مهمی نیست ولی مطمئنم که این راهش نیست.

تنها

2006-05-24T11:23:00.000+03:30

تو،
تنها یک تن و نه تن ها،
که تنها، تو هستی.
کاغذ سپیدی فرا رویت گذار و نام آنهایی را بنویس،
که تنهاییت را پر می کنند.
باز هم سپیدی کاغذ بر سیاهی ِ نامها چیرگی دارد.
این، همان نامهایی است که دیر یا زود، سپیدی ِ کاغذ را تنها خواهند گذاشت.
تنها باش، حتی در میان تن ها.
تنها تویی که می توانی با خودت باشی و روحت را پاره پاره نکنی.
روحت را در تنهایی حفظ کن،
در تنهایی، دیگران را نظاره کن که چگونه با دیگران، بی خود شده اند.
ببین چطور بر تن ِ تنهایی شان خنجر فرو می کنند و شادمانه خود را می فروشند.
تو اما، تنها باش و تنهایی ات را به تن ها نفروش.

باغهای کندلوس یا چرا عاشق نمی شویم

2006-05-21T09:57:00.001+03:30

چند قبرستان کهنه و متروک در دل ِ سبزی ِ بی انتها. این بیرونی ترین لایه ی مفهومی است که " باغهای کندلوس" نامیده شده است. با نگاهی عمیق تر می توان به طبیعتِ همواره نو و کهنگی ناپذیرش پی برد و آنرا مخاطب قرار داد، که اگر چه روح فزاست و آشنا با احساس، ولی باز هم همه چیز نیست.

باغ(های) کندلوس باغی است در ذهنی که دیگر نمی اندیشد. تنها می بیند، به نام ِ عشق و به یاد آنچه در دل دارد. همه کس را فرشته می بیند و همه جا را به شادی و خرمی ِ باغ.
اینجا جایی است که به جای اتوبان با جریان ِ جسم ِ سخت و سرد و خشن، رودخانه هایی دارد که بستر تعالی ِ آب زلالی شده اند که پیوسته، لطیف است.
اینجا جایی است که گاه سخنی از جنس باد، بر محمل ِ سکوتِ نگاه می نشیند و آنرا مصفا می کند؛ نه آنکه چون جهان ِ مردمان ِ توخالی، سکوت به تصادف رخ دهد و چنان غریب و عذاب آور بنماید که برای شکستن و خرد کردنش از هم پیشی بگیرند.
تنها آن گاه می توانی قدم در باغ بگذاری که "رویداد" را تجربه کنی یا بهتر بگویم "رویداد" تو را تجربه کند. پس از آن نه از هیاهوی ِ بیرون چیزی خواهی شنید و نه برق ِ زنگار گرفته و کهنه اش نگاهت را خواهد دزدید.تنها تو می مانی و همان که در دل داری. از نیاز بی نیاز خواهی شد و تاهمیشه خواهی بود؛ اگر چه تو را بیابند در میان ِ قبرستان کهنه و متروک دردل ِ سبزی ِ بی انتها.

ابهام شیرین

2006-05-13T15:02:00.000+03:30

همیشه لحظاتی برای هر کس پیش می آید که او هر قدر هم به شناخت خویش مطمئن باشد، ناچار به اعتراف به شگفتی است. شگفتی از حالتی که او در حال تجربه کردنش است. حالتی که احساسی مبهم و بسیار دور از حالات عادی زندگی دم ِ دست را در او ایجاد می کند. آمیزه ای از اضطراب، عدم تمرکز، سستی، کمی ترس و حتی اندکی سرخوشی. مانند احساسی که نوشیدن ِ می به همراه می آورد با این تفاوت که ذهن بیدار است و لحظه لحظه تجربیات ودریافتهایش را درک می کند و از احساس شکفتی، انگشت به دهان می ماند.
در چنین فضایی، لرزه ی خفیف بر بدن مستولی می گردد، زانوها سست می شوند، سردردی نه چندان واضح، همه ی جهان را زیر لایه ای از مه فرو می برد. هُرمی تحمل ناپذیر تمام وجود را در بر می گیرد و بدن به عرق می نشیند.
نمی دانم منشا این احساس کجاست؟ تنها می دانم که در چنین زمانی ، نمی دانم که چه باید بکنم. به هر دری می زنم تا احساسی نو در خود ایجاد کنم. شادی، غم، هر حس ِ آشنایی. ولی اکنون که می اندیشم از راندن چنین احساسی از خود پشیمانم. اینطور به نظرم می رسد که در آن فضا همه چیز را از درون می دیدم. زیبایی آسمان آبی ِ بهار را، زشتی رفتار ِ مردمان در گذر را و شور عشق دختر و پسر خندان را با دستانی در هم فرو رفته.
هر چه هست، به اصل ِ من نزدیک تر باید باشد تا این شادی و غم و دلتنگی ِ هر روزه و هرجایی.
هر چه هست، بیشتر مرا به خود می آورد تا اینکه مرا در پشتِ خود پنهان کند.
ای کاش همیشه چنین بودم.

استاد

2006-05-08T13:30:00.000+03:30

خسته ام ، خسته برای بودن

معلق در میان بودن و نبودن

زندگی همصدا با شادی،

می خواند مرا به ماندن، به لمس تن نسیم.

درد اما با درد، با شبِ بی مهتاب

می کشد روحم را، به نبودن، به چرا. به ته برزخ ذهن.

مانده ام بی کس و بی یاور در راه خطیر.

گل پژمرده ی افتاده به راه، خسته تر از من هاست

صد هزاران گلبرگ، واشده از تن او، به کنارش مرده

شاخه و چند پر له شده را می بینم، دست با دیدن ِ دیده، سوی گل می راند

رگه های درد خواری دیدن، رنج کشیدن، بر تنش پیداست

اما من، شرمسار، بی جواب برای عطشش

متبسم از عطر نفسهای رهایی بخشش

مستم از این لحظاتی که می افشاند جان

و می انگیزد عشق

و می آموزد او

بودن و بخشیدن و ماندن را

بازیابی ِ من

2006-05-06T14:01:00.000+03:30

بعضی در تنهایی هم به مرور خاطرات گروهی و اجتماعیشان مشغولند. برای این افراد "بر هم زدن خلوت" معنا پیدا نمی کند. چرا که خلوتی برای آنها متصور نیست. خلوت آنها پر است از تخیلات کلیشه ای و واقعیاتِ تکراری که هیچگاه به او اجازه نمی دهند که پیش پای خود را نگاه کند. خودش را تنهای تنها ببیند، وجودی مجزا از آن ِ خود.
برای آنها شاید، این یک موهبت باشد برای گذر از رنج تنهایی. ولی همیشه اینطور نیست. گاه آنقدر این "خود ندیدن" ها عمیق و کثیر اند که مفهوم ِ"من" توان و قدرتی برای باور و پذیرش ِ دردِ تنهایی ندارد. اینگونه، مخاطبِ این "من" گمشده هم از اصالت خارج می شود. هیچ گاه پایداری و لذتِ یک ارتباط واقعی و اصیل را نمی توان از این مراودات انتظار داشت.
"من" تنها به فکر یافتن راهی برای فرار از درکِ واقعیت وجودِ خود است و مخاطب را تنها مفرِّ موجود می داند. مخاطب، در برخورد با چنین "من"، سودی نخواهد جست. او چگونه می تواند "من ِ" خویش را در "تو" ئی تجلی بخشد که حتی ظرفیت وجود خویش را برای باورِ مفهوم "من" فراموش کرده است.
گاه فهم ِاشتباهِ مفاهیم تعالی بخش "دیگر خواهی" از سوی ِ چنین فردی ، به فرآیند فراموشی ِ"من" سرعت می بخشد. او از چنین اصولی برای توجیه رفتار خود در نادیده گرفتن امکانات وجودی اش، بهره می برد و به این اصول تا مرز باور پایبند می گردد.
استخراج و درک مفهوم "من" درقالب روابط سازنده، راهی است که می تواند به بازگشت انسان "خود فراموش کرده" منتهی شود. رابطه، از آنجا که برای وجود نیاز به "من" دارد، نهایتا او را به خود می آورد و از درون شکوفا می کند. البته رابطه ای که پیوند دهنده ی او با مخاطبی باشد که نه در پی فرونشاندن ِعطش زیاده خواهی خویش است و نه همچون خودِ او در فقدان درکِ از"من" دست و پا بزند. این چنین، او می تواند با رسیدن به اصل انکار ناپذیر وجودِ خویش، با هر رابطه ای کوله بار تجربه و علم خویش راسنگین تر کرده و هم به خویش فایده و لذت بخشد، و هم "تو" ی مخاطب را سرشار از سرمستیِ بودن نماید.

غریق

2006-05-02T14:37:00.000+03:30

در میان سبزها،

در میان همه ی آبی ها،

در میان نوسان های نگاه،

و عذابی که از این بی تو شدنهای مداوم دارم

فارغ از بودن ها،

فارغ از قهقهه و موج مزاحم که کدر می سازد،
ذهن را،
و صدایی که از آن ساحره مرغ ابدی می آید،

نغمه هایی که به پژواک صدا در دل دوزخ ماند.

من ولی، چشم و دل و ذهن و زبانم را نیک،

به " تو" پیوند زنم

و در این کهنه بهشت ابدی،

غرق در بحر ملاقات " تو" خواهم بود.

زندگی

2006-04-30T13:34:00.000+03:30

دو روی سکه. شاید هم چند روی سکه. زندگی پیچیده تر از آنست که به سادگی بتوان آنرا به سکه ای ناقابل تشبیه کرد.
زندگی زیباست. آنقدر یبا و لذت بخش که نمی توان آنرا توصیف کرد. همانطور که قدما و بزرگان ادب د اشعار جاویدانشان زیبایی زلف یار را در پریشانی و تاریکی آن یافته اند، هیجان و لذت زندگی نیز در پیچیدگیها و غافلگیریهای آن است.
پیچیده است ، آنطور که یکدم نمی نهد تا از تفکر و تصمیم بیاسایی. تاریک و نامعلوم است، آنطور که اندک پرتو نوری در گوشه ای از هزار توی حیات، تو را به خود می خواند و برای وصالش به مبارزه می طلبد.
گاه ندایی می آید و نهیبت می زند که ای انسان، رهِ خویش گیر، خود باش.
گاه فریاد بر می آورد که از این پوستین چرکین منیت، سر برون آر و در آفاق هستی قدم بگذار.
اندک اند کسانیکه می شنوند.اندک اند آنهاییکه پنبه در گوش فرو نکرده اند و طالب شنیدن اند.
و بسیارند ره گم کردگانی که حتی در این ظلماتِ جهل و گمراهی ، چشم نمی گشایند تا عطش نگاه منتظر خویش را با اندک بارقه های امید فرو نشانند.
اینچنین است داستانِ بودن. بودنی که باید از آن گذر کرد و به " با هم بودن " رسید. اگرچه ره خطیر است و پر خطر، ولیکن پیمودن باید آغازید و دیدن و شنیدن آموخت. زبان الکن را یاری توان کرد با کلام حافظ ِ بلند مرتبه:

در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید
زآنکه آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

امتحان

2006-04-29T14:48:00.000+03:30

چرا؟ چرا هیچوقت نمیشه روی ایده ها و عقیده ها اصرار کرد؟ هیچوقت نباید خیلی مطمئن بود. هیچوقت نباید چیزی رو پیش بینی کرد. چرا نمیشه کمک کنی به کسی که دوستش داری؟ چرا نمی فهمن حرفهایی رو که نمی زنی؟ چرا نمی زنی حرفهایی رو که باید بزنی؟ چرا؟

مگه برتر نبود از عشق؟

مگه قرار نبود جلوی تو رو نگیره واسه اینکه خودت باشی؟

همه رو باید دوست داشت. حتی کسی که با دوست نداشتنت دستِ رفاقت داده. حتی کسی که وقتی باهات حرف می زنه، کمترین نغییری توی صداش احساس نمی کنی که یه ذره، حتی یه ذره تو رو به هدفت امیدوارتر کنه. بهت نیرو بده. برای بودن، برای دوست داشتن.

خدا همه چیزو همه کس رو خیلی خوب می شناسه.

من ولی نمی شناسم آدما رو. اصلا لازمه که بشناسم؟ باید شناخت و دوست داشت. ولی تا دوست نداشته باشی نمی تونی بشناسی!

کمک کن.

می ترسم از اینکه همش یه فریب باشه. یه سراب..... نه! نمی تونه! کدوم خیاله که شکنجه اش هم لذت بخشه؟ کدوم توهمی لذتش هم دردناکه؟ نمیشه اسمش رو گذاشت تجربه. حتما به تجربه اش می ارزه.

من ادامه میدم.

می آیی

2006-04-27T12:12:00.000+03:30

می آیی، لبخند می زنی، در فکر فرو می روی...
تو را نگاه می کنم.

هستی، بلند می خندی، دستها را در هوا می چرخانی...
تو را نگاه می کنم.

می مانی، پریشانی، زیر لب ناسزا می گویی...
تو را نگاه می کنم.

شاد می شوی، با خود آواز می خوانی، تنهای تنها...
تو را نگاه می کنم.

آرام و مطمئن سر را بر می گردانی ودر چشمانم خیره می شوی،

چشمهایم را می بندم، تنها یک دم و باز هم...
تو را نگاه می کنم.

هنوز هستی، نخواهی رفت،

و نگاه از ما نیز فراتر رفته است.

بی خبری

2006-04-26T11:33:00.000+03:30

بیدار شد. با اینکه از زمان بی خبر بود احساس کرد که دیر شده است.به سرعت از جا برخاست.خستگی وخمودگی عضلاتش ،دردِ خوشایندی را به ذهنش القا می کرد. دسستها را باز کرد و تا می توانست خود را خم کرد تا بیشتر این درد را تجربه کند.یادش آمد که باید عجله کرد.از این گوشه به آن گوشه ی اتاق می رفت و در جستجو و تدارک برای حرکت بود. آنچه را که باید انجام می داد در ذهن مرور کرد: خریدِ چیزی، رفتن به جایی، دیدار با کسی. مطمئن نبود که موردی را از قلم نینداخته باشد.در مدتی که به آنچه فکر می کرد در پیش رو دارد، می اندیشید، از حرکت ایستاده بود.از اینکه کاری برای انجام دادن داشت خرسند بود. بهانه ای برای بودن داشت. مهم نبود که چیست. دیگر آماده بود، می توانست شروع کند. با عجله به سمت در رفت و دستگیره را چرخاند. در را به شدت به سمتِ خود کشید و آنرا باز کرد. نسیم کم رمق و سست کننده ای به صورتش برخورد کرد. نمی توانست باور کند آنچه را به چشم می دید. حتی توان بستن چشمانش را هم نداشت. واقعیت، ذره ذره به درونش نفوذ می کرد. در بیرون هیچ چیز نبود. آنچنان تهی که حتی به بودن خویش نیز شک می کرد. دیگر چیزی به خاطرش نمی آمد. نمی دانست چرا هست. بیرون آمد و در را بست. هر سو و هر افق برایش یکسان می نمود. همه جا بی رنگ و بی شکل بود. هیچ چیز نظرش را جلب نمی کرد. او فقط قدم بر می داشت.

سستی

2006-04-25T15:12:00.000+03:30

چقدر خوبه که آدم سست باشه. اشتباه نکن ،منظورم به هیچ وجه سست ارادگی نیست، بلکه بیشتر سستی جسم مدِّ نظرمه. چقدر لذت بخشه که آروم آرومو کشون کشون توی خیابون راه بری و با هر قدم دستت مثه یه آونگ تا جایی که می تونه تکون بخوره و تو هم هیچ نگران این نباشی که به جایی بر خورد می کنه یا نه! اگه هم به کسی بر خورد با چشمای خمار در حالیکه سرت پایینه ، زیر چشمی نگاش میکنی و میگی:"ببخشید". شاید اصلا نفهمه که چی گفتی ولی این مهم نیست. تو وجدانت راحته. ادامه بده. همین طوری با سرپایین و چشمای خمار و دستای رها و پاهای سست داری قدم می زنی و یه آواز نامفهومی رو زمزمه میکنی که نمیدونی از کجا اومده. ساعت 2 بعدازظهرِ و خیابونا خلوت.آفتابِ آخر زمستون این خاصیت رو داره که گرم میکنه، نه اونقدری که بفهمی داری از کجا گرم میشی بلکه اونقدری که بیشتر سست بشی. همین چند ثانیه پیش از کنار یه جای چمنکاری شده رد شدی. یه فکری به سرت زده! توی این آفتابِ مثل شراب ،روی چمن دراز بکشی وچشماتو ببندی وحس کنی که پلکات داره گرم میشه. آخ ! چه آرامشی! چقدر گرم! داغ نه، گرم. سست تر از همیشه، رها تر از قبل. چه ایده ی خوبی!."هی آقا درست راه برو، حواستو جمع کن". به خودت می آی می بینی که رفتی توی شکم یه آقای حجیم. عقبو نگاه میکنی و می بینی که حدود 20 متری از اون رویای گرم دور شدی. ناراحت نمیشی، تو هیچوقت ناراحت نمیشی. میدونی که باز هم از این فرصتا پیش میاد. پلکای نیمه بسته رو تنگ تر میکنی. اونقدری که بتونی راه رو تشخیص بدی. همچنان آروم و سست قدم میزنی... .

پیش زمینه

2006-04-23T17:06:00.001+03:30

ترک کردنش با مرگ یکیه. بهتره با یه مثال شروع کنم. همین گرد سفیدی که شما بیشتر از من باهاش آشنایید، هروئین.آدمو رها نمی کنه،یا بهتره بگم که نمیشه رهاش کرد.اونقدر لذت بخش هست که حاضر باشی به خاطرش یه تیکه ی دیگه از جسم و روحتو به کامش بفرستی.
البته این فقط یه مثال بود، یه مثال ملموس.شاید حالا بشه رفت سر اصل مطلب: کافیه فقط یه بار اونو تجربه کرده باشی، دیگه نمیتونی بدون اون زندگی کنی.دیگه نمیتونم بدون اون زندگی کنم.شاید زنده بمونم ولی زندگی....،ممکن نیست.همونقدر سریع تموم وجود رو پر می کنه که قلب، تموم رگها رو پر از خون شفاف و سرخ. جوری ذهن رو احاطه میکنه که قبل از این تجربه رو به یاد نمی آره.همه چیز از پشت این نقاب دیده و تفسیر میشه.همیشه نیازمندو تشنه ی اونه.نمی خوام حرف زیادی بزنم، فقط اگه تصمیم گرفتید سراغ اعتیاد برید، تنها یه چیز رو امتحان کنید : اعتیاد به عشق.

اولین خراش بر روی اعصاب

2006-04-17T21:57:00.000+03:30

!! سعی کنید همیشه با آمادگی شروع کنید